لحظه لحظه می رود ، عمر بی مثال من
من چه غافلم از او ، او چه بی خیال من
من چه خسته مانده ام در مسیر این سفر
او چه دور می شود از طریق حال من
فرصتی نمانده تا، آخرین نگاه ، آه
این شتاب تند عمر ، کی دهد مجال من
یک سکوت ناگهان، یک غروب ناتمام
می شود تمام این ، عمر بی نوال من
ای دل ار به راه عشق، پایدارتر شوی
جاودانه می شود، گوهر کمال من
بعد از این من و گل روی مهربان دوست
عمر من فدای تو ، عشق بی زوال من
فریدون انوشه