تا به كي بايد رفت / از دياري به دياري ديگر
نتوانم نتوانم جستن / هر زمان عشقي و ياري ديگر
كاش ما آن دو پرستو بوديم
كه همه عمر سفر مي كرديم
از بهاري به بهاري ديگر

............................

درجواني غصه خوردم هيچکس يادم نکرد : درقفس ماندم ولي صياد آزادم نکرد : آرزوي مرگ کردم مرگ هم يادم نکرد

...............................

یــه شـعـله ی شـکسته یـه شمع رو به بادم خــسته از ایــن زمـونه فریاد گـریه دارم
شـده فـضـای ســیـنه ســیـه چــو روزگــارم از هــمه دل بـریـدم دل بــه کــسی نـدادم
عاشق شدم به چشمات دادم دل و به رویات رفتی و پا گذاشتی به سادگی رو حرفات
با یاد تو همیشه عمرم تموم نمیشه
تــمـوم زنــدگـیـمو بــه چـشـمـای تــو دادم عـمری به پات نشستم دل به کسی ندادم
منتظرم که روزی تو باشی در کنارم
عاشق شدم به چشمات دادم دل و به رویات رفتی و پا گذاشتی به سادگی رو حرفات
با یاد تو همیشه عمرم تموم نمیشه

......................................

به من می گفت اونقدر دوستت دارم که اگر بگویی بمیر می میرم.
باورم نشد
فقط یه امتحان ساده به او گفتم بمیر !؟
سالهاست که در تنهایی پژمرده ام ای کاش امتحانش نمی کردم .

...................................

کاش ! قلبم درد تنهایی نداشت سینه ام هر گز پریشانی نداشت
کاش ! برگهای آخر تقویم عشق حرفی از یک روز بارانی نداشت
کاش ! می شد راه سخت عشق را بی خط پیمود و قربانی نداشت

.......................................